Ik ben moeder.
Van twee kinderen — een drukke peuter en een bijna-tiener met een rugzakje en grote gevoelens.
Ik doe het grotendeels alleen. En dat valt me zwaar.
Het voelt vaak alsof het gewoon te veel is.
De ochtenden die beginnen voordat ik eraan toe ben.
De dagen die voorbij razen zonder een moment stilte.
De avonden waarop ik niets liever wil dan verdwijnen in een dekentje en even niemand zijn.
Ik hou van mijn kinderen. Natuurlijk.
Maar ik mis mezelf soms ook. De vrouw die ik was, of zou willen zijn.
Die niet alleen ‘mama’ is, maar ook iemand met gedachten, met twijfels, met dromen.
Ik begon MoedeloosMama niet als project. Meer als uitlaatklep.
Geen perfecte plaatjes. Geen opvoedtips.
Gewoon eerlijkheid.
Liefs,
MoedeloosMama