Weekendje zonder kinderen

Een weekend zonder kinderen.
Iedereen zegt dan: “Oh, wat heerlijk zeg! Echt even opladen!”

En ik knikte braaf. Glimlachte zelfs. Want ja, een huis zonder speelgoed op de vloer, zonder geroep van “maaamaaaa”, zonder kruimels op elke denkbare oppervlakte – dat klinkt als rust.

Maar toen het stil werd, werd het niet rustig in mij.
Mijn hoofd bleef ruisen. Alsof alle gedachten die ik normaal wegduw omdat er geen tijd voor is, nu ineens keihard begonnen te schreeuwen.

De to-do’s die ik niet heb afgevinkt.
De zorgen over de uitdagingen van mijn oudste, over zijn school, over geld, over of ik wel een goede moeder ben.
De pijn van wat ik tekortkom. De eenzaamheid.
De herinnering aan dat ene moment waarop ik gister nog in huilen uitbarstte aan de eettafel — het was me even te veel.

Ik wilde op de bank zitten met thee en stilte, maar ik voelde me opgejaagd. Door mezelf.

Ik dacht dat ik ging uitrusten.
Maar ik zat daar, op een opgeruimde bank in een stil huis, en voelde me zwaarder dan ooit.

Soms is het niet de drukte die me moe maakt.
Maar alles wat ik voel zodra het stil wordt.

Het niet kunnen uitrusten, zelfs niet als je alleen bent.