Verdwijnen

Soms voel ik me verloren in het moederschap.
Alsof ik elke dag moet rennen, maar niet eens weet waarheen.
Alsof iedereen een handleiding heeft gekregen, behalve ik.

Ik ben moeder van twee kinderen. Een peuter die me met zijn driftbuien uitput. En een bijna-tiener die me confronteert met alles wat ik niet weet.

Tussen het huishouden, zorgen voor, taxichauffeuren naar school, opvang, naschoolse activiteiten en afspraken, voor de zoveelste keer hetzelfde speelgoed op te ruimen en ook nog werken, zoek ik… rust? Zingeving? Mezelf?

Ik hou van mijn kinderen. Zielsveel.
Maar soms voelt het moederschap als een kooi.
Een met rommelige randen en een hoop schuldgevoelens.
Schuldgevoel dat ik niet geduldiger ben.
Schuldgevoel dat ik soms denk: ik wil even niet meer zorgen.
Schuldgevoel dat ik geen zin heb in knutselen, verhalen voorlezen, of voor de tiende keer “mamaaaa” wil horen.

’s Avonds zit ik op de bank, uitgeblust.
Met de afwas nog op het aanrecht.
En die ene e-mail nog onbeantwoord.
Mijn lichaam leeg, mijn hoofd vol.
Ik scroll door vrolijke plaatjes van andere moeders.
Die het lijken te kunnen. Die knutselen. Lachen. Zijn altijd perfect en gelukkig.
Waarom lijkt het bij mij nooit te lukken?

Soms wil ik gewoon verdwijnen. Even niet hoeven.

Geen gezichten, geen verwachtingen, geen gezeur.

Maar ik blijf. Elke dag weer.
Niet omdat ik het aankan.
Maar omdat ik niet weet wat anders.

En dat alleen al maakt me soms nog moeër.